Francja w ogniu protestów – Macron mianuje generała obrony na premiera

Emmanuel Macron sięgnął po ostatnią kartę w swojej politycznej talii. Mianowanie 39-letniego ministra obrony Sébastiena Lecornu na premiera to desperacka próba ratowania tonącego okrętu V Republiki. Francja, druga gospodarka Unii Europejskiej, znalazła się w bezprecedensowym kryzysie politycznym z piątym premierem w niespełna dwa lata.

Upadek rządu Bayrou – polityczne trzęsienie ziemi

François Bayrou przegrał głosowanie nad wotum zaufania 9 września 2025 roku, przetrwawszy zaledwie dziewięć miesięcy na stanowisku. Jego plan cięć budżetowych na kwotę 51 miliardów dolarów okazał się politycznym samobójstwem. Czy ktokolwiek mógłby przeprowadzić tak drastyczne oszczędności w podzielonym parlamencie? Deficyt Francji sięgnął 5,8% PKB, prawie dwukrotnie przekraczając unijny limit 3%.

Przed głosowaniem Bayrou ostrzegał parlamentarzystów: „Macie władzę, by obalić rząd, ale nie macie władzy, by wymazać rzeczywistość”. Jego słowa okazały się prorocze – dług publiczny Francji przekroczył już 3,3 biliona euro, czyli 114% PKB. To jak próba gaszenia pożaru benzyną – każdy kolejny premier próbuje ciąć wydatki, co tylko nakręca spiralę społecznego gniewu.

Lecornu – człowiek systemu czy ostatnia nadzieja?

Sébastien Lecornu to polityczny survivor, jedyny minister służący nieprzerwanie od początku prezydentury Macrona w 2017 roku. Jako najmłodszy minister obrony w historii Francji, nadzorował bezprecedensowy program modernizacji armii o wartości 413 miliardów euro do 2030 roku. Ale czy wojskowe podejście pomoże w rozwiązaniu cywilnego kryzysu?

Ruch „Bloquons tout” paraliżuje kraj

W dniu nominacji Lecornu, Francję sparaliżował ruch „Bloquons tout” (Zablokujmy wszystko). Ponad 200 osób aresztowano, gdy 80 tysięcy policjantów i żandarmów próbowało utrzymać porządek. Ten oddolny, pozbawiony formalnego przywództwa ruch przypomina żółte kamizelki, ale działa bardziej chaotycznie i nieprzewidywalnie.

Marine Le Pen, liderka skrajnej prawicy, skomentowała sytuację zjadliwie: „Prezydent strzela ostatnim nabojem makronizmu, okopany w swoim bunkrze z małą grupą lojalnych”. Jej protegowany, Jordan Bardella, dodał: „Po nieuniknionych przyszłych wyborach premierem będzie Jordan Bardella” – czyli on sam. Czy Francja zmierza ku skrajnej prawicy?

Gospodarcze tsunami nadciąga

Rentowność francuskich obligacji rządowych wzrosła powyżej poziomów Hiszpanii, Portugalii, a nawet Grecji – krajów będących niegdyś w epicentrum kryzysu zadłużenia strefy euro. Inwestorzy uciekają od francuskiego długu jak szczury z tonącego okrętu. Główne wyzwania gospodarcze to:

• Zamrożenie wydatków publicznych na poziomie z 2025 roku
• 5 miliardów euro cięć w służbie zdrowia
• Redukcja 3000 miejsc pracy w sektorze publicznym od 2026

Polityczna szachownica bez zwycięzców

Socjaliści chcą opodatkować bogatych i cofnąć ulgi podatkowe Macrona dla biznesu – żądania nie do przyjęcia dla prawicy. Lecornu, pozycjonowany bardziej na prawo niż centrowy Bayrou, może nie być wystarczająco zwinny politycznie. Philippe Brun z Partii Socjalistycznej określił jego nominację jako „policzek dla parlamentu”.

Jak zauważył Charles de Gaulle: „Jak można rządzić krajem, który ma 246 rodzajów sera?” Dzisiejsza Francja jest jeszcze bardziej podzielona niż za czasów generała. Najnowszy sondaż Elabe pokazuje, że w przypadku przedterminowych wyborów skrajna prawica zajęłaby pierwsze miejsce, lewica drugie, a blok Macrona dopiero trzecie.

18 września planowany jest kolejny wielki strajk wszystkich głównych związków zawodowych. Francja stoi na krawędzi politycznego i społecznego wulkanu. Lecornu ma przed sobą misję niemożliwą – pogodzić niepogodzone, ustabilizować niestabilizowalne i przeforsować budżet przez parlament, w którym nikt nie ma większości. Historia pokazuje, że żaden z jego poprzedników nie poradził sobie z tym wyzwaniem.

Źródła:

CNN International
Al Jazeera
NPR
CBS News
Euronews
France24
Bloomberg
TIME Magazine
Defense News
The Local France